 |
The torture never stops
|
10 September 2007 | 19:07:51
|
And the torture never stops
The torture never stops Frank Zappa – The torture never stops
Tot nu toe had ik er niet veel ervaring mee, gelukkig, maar vandaag moest het er dan van komen: ik heb een baaldag. Ik baal me te pletter en het wordt alsmaar erger. De halve nacht heb ik liggen woelen, vadertje slaap pestte mij en gunde me geen nachtrust. Toen mijn wekker eindelijk ging, was het nog donker achter mijn gordijnen waar de herfst die ochtend was begonnen. Mijn kleding was kut; had een bad hair day; had rugpijn; moest door de regen naar het station; de bus nam de verkeerde route; de boot kwam te laat aan; moest invallen terwijl ik er op gerekend had vrij te zijn. The torture never stopped!
Op zo’n dag wil ik het liefst niet eens m’n bed uitkomen. Gewoon blijven liggen, dan kan er zo min mogelijk gebeuren. Maar ja, daar komt het, je weet van te voren natuurlijk niet dat het zo’n verwenselijke dag zal worden. Dat laatste bijvoeglijk naamwoord bestaat eigenlijk niet eens, maar ik vind het hier heel goed van toepassing, want het liefst vloek ik alles bij elkaar en verwens ik de dag. Bah. Wat baal ik van zoiets.
En dan begint opeens het zonnetje te schijnen. Langzamerhand werden problemen opgelost; mijn haar zat opeens goed; mijn kleding zat toch niet zo raar; het invallen was leuk; mijn lessen verliepen prima; het openbaar vervoer op de terugweg was super; de wind blies mij van het station regelrecht naar huis, ik hoefde helemaal niet te trappen. Een grote glimlach verscheen op mijn gezicht en ik voelde me weer kiplekker: mijn baaldag was over! And the torture had stopped. |
|
|
|
|
loewie
|
09 September 2007 | 23:28:38
|
Het is tegen 23.00 uur wanneer ik naar huis fiets. Buiten is het rustig en donker. In de verte hoor ik iemand met een schorre stem “loewie” roepen. Enkele tientallen meters verder hoor ik het weer, wanhopiger dit keer. Rechts van mij zie ik een klein parkje. Bij een lantaarnpaal staat een man. Hij staat er heel verloren en ik voel een beetje medelijden. Ik rem langzaam af en stap van mijn fiets. “Gaat alles goed meneer, kan ik u helpen?” De man kijkt me aan en zegt nogmaals “loewie”. Ditmaal zachter en met een kleine trilling in zijn stem.
Ik bekijk de man eens goed. Hij ziet er oud uit. Zijn grijze, onverzorgde baard en ietwat gebogen gestalte maken hem nog ouder. De diepe rimpels in zijn gezicht zijn talrijk en geven zijn gezicht een treurige aanblik. Dat maakt dat de tranen in mijn ogen opwellen wanneer de man wederom, met een gepijnigde blik, “loewie” zegt. Het is hartverscheurend iemand zo te zien.
Ik zie dat de man een ketting in zijn handen heeft. Het begint me te dagen. “Zoekt u uw hond, meneer?” Hoopvol kijkt de man naar me op. “Loewie, hij wil niet komen.” Ik kijk om me heen. Het door lantaarnpalen verlichte parkje is verlaten. Ik zie geen hond op het gras, ik hoor geen geritsel in de bosjes. “Heeft u gezien welke kant hij op ging?” De arme man schudt langzaam zijn hoofd. Hij ziet er uit alsof hij aan het einde van zijn krachten is.
Een paar meter verderop staat een bankje. Met mijn arm om zijn middel leid ik hem langzaam richting het bankje. Met een zucht gaat hij zitten. Ik hoor voetstappen achter ons. Ik draai me om en zie een vrouw onze richting op komen. “Dus daar bent u!” Ik kijk haar vragend aan. “Vader zat rustig in zijn stoel tv te kijken en toen ik 10 minuten later uit de keuken kwam was hij opeens verdwenen.” Ik vertel haar dat hij zijn hond niet kan vinden en ze schudt meelijwekkend haar hoofd. “Louis is enkele weken geleden overleden, maar hij wil het niet accepteren.” Als hij de naam van zijn hond hoort, herhaalt de oude man de naam. “loewie…”
De dochter bedankt me voor de goede zorgen en neemt haar vader mee. Mee terug naar zijn stoel, waar hij aan zijn hond Louis blijft denken, zich afvragend waarom het trouwe beestje niet terug wil komen. |
|
|
|
Déja vu
|
30 Augustus 2007 | 13:00:52
|
Al gezien
eerder beleefd.
Nog een keer maar al te graag. |
|
|
|
Mijn heldin
|
21 Augustus 2007 | 23:42:47
|
Daar lag ze dan, naakt en alleen. Blauwe ogen staarden leeg voor zich uit, haar rode lipjes bewogen niet meer. De blik in haar mooie gezicht leek verwijtend. Het spijt me, dacht ik. Geloof me, zo’n einde had ik niet voor jou in gedachten.
Haar lange benen, bijna onmenselijk, zouden nooit meer bewegen. En ook haar armen zouden voor altijd roerloos langs haar zijde blijven. Het lange blonde haar was al tijden niet meer geborsteld en zat nu vol klitten.
Ik herinner nog de eerste keer dat ik haar zag. Ze droeg een zwarte coltrui, een mooi plaid rokje, rode panty en stoere zwarte laarsjes. In haar haar had ze een strik. Haar lippenstift was felrood. Zo mooi zag ze er toen nog uit, zo’n verschil met nu.
‘Het spijt me’, zei ik dit keer hardop, ‘dat ik nooit meer met je zal kunnen spelen.’
Maar ik wist dat ze me toch niet kon verstaan, dat had ze nooit gedaan. Nee, ze zou alleen mijn gedachten en fantasieën kunnen verstaan, zoals dat met wezens zoals haar ging.
‘Jij was mijn grote heldin’, zei ik als afscheidsgroet, toen stopte ik haar terug in de doos en sloot het deksel voorgoed.
Rust zacht, Barbie.
geschreven door Welmoed
|
|
|
|
Onsmakelijk
|
05 Juli 2007 | 19:25:26
|
Ik ga nooit zo snel naar de dokter en als ik eenmaal op het punt sta de dokter te bellen voor een afspraak, is mijn probleem opeens over en dus hoef ik niet meer te gaan.
Een aantal weken geleden was dat toch even anders. Ik had een enge, vieze open plek met blaasjes op mijn hand die alsmaar erger werd en ik kon er tijdens de paasdagen echt niets meer mee. Op naar de dokterswacht dan maar. Een waanzinnig aantrekkelijke dokter, ja pak mijn hand maar vast, schreef een zalfje voor waarmee het binnen een paar dagen over zou zijn.
Het leek inderdaad beter te gaan, tot ik opeens van top tot teen onder de huiduitslag kwam te zitten. Ik had overal rode bultjes die mij ongelofelijk kwelden met hun nooit ophoudende jeuk. Dus maar weer naar de dokter. Het bleek dat ik allergisch was voor het zalfje, al wilde mijn huisarts dit in eerste instantie niet geloven, zo zelden kwam dat voor. Tja, iemand moet de eerste zijn.
De allergische reactie zou uit zichzelf moeten verdwijnen en dat kon wel een paar dagen duren. Er was geen middeltje voor en die jeuk, tja, sterk zijn en niet gaan krabben. O ja, in de zon gaan zitten was ook uit den boze. Heel erg leuk wanneer het net het warmste weekend van het jaar zal worden. Ik verliet de dokterspraktijk met jeuk in mijn handen om die dokter wat aan te doen. |
|
|
|
Dosering
|
05 Juli 2007 | 19:10:08
|
Recept tegen aanhoudende regenbuien tijdens de zomerdagen (Afrikaanse zonnedans). Dosering: 3 maal daags, bij voorkeur tijdens een regenbui. U dient zich te houden aan de dosering. Wijzigingen in overleg met arts.
Open uw ramen en gooi uw deuren wagenwijd open. Laat de kille zomerlucht naar binnen stromen en een plekje in alle kieren en gaten van uw huis vinden. Wees milieubewust en doe de verwarming uit. Ga buiten in uw ondergoed staan. Snuif de frisse lucht luidruchtig via uw neus op en laat het rustig via uw mond weer ontsnappen.
Beweeg uw armen afwisselend op en neer en til daarbij om en om uw benen omhoog. Raak daarna tienmaal uw hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen aan. Mocht u de juiste muziek hebben, doe dan ook nog even de vogeltjesdans.
Mocht u last krijgen van snotophoping in één of meerdere neusgaten, houd dan met uw wijsvinger één neusgat dicht terwijl u door de andere eenmaal zeer krachtig uitademt. Mits u dit met de juiste hoeveelheid kracht doet, zult u zelf niet door het uitgeschoten neusslijm geraakt worden. Waarschuw wel eventuele omstanders. |
|
|
|
Flip
|
05 Juli 2007 | 14:31:10
|
|
|
|
Afstrepen
|
05 Juli 2007 | 14:17:05
|
Het zal ook niet eens anders zijn. Het is vakantie en de regen komt met bakken uit de hemel. Niet constant, maar wel op de momenten dat ik naar buiten moet. Soms kan me dat niets schelen, dan ben ik toch op weg naar huis: dan kan het heerlijk zijn me helemaal doorweekt te laten regenen.
Veel vaker heb ik het hemelwater vervloekt. Zoals deze week bijvoorbeeld, toen ik op weg naar een sollicitatiegesprek was, maar ook toen ik naar een afspraak met een docent moest. Er wordt eerst boos naar je gekeken wanneer je net iets te laat binnenkomt, maar al gauw maakt dat plaats voor medelijden. Sta je daar druppend van ellende, terwijl je juist zo goed voor de dag wilde komen.
Gelukkig hoef ik vandaag niet zo veel buiten te zijn, want ik heb binnen genoeg te doen. Ik ben gek op lijstjes maken. Lijstjes waarop staat wat ik vandaag of deze week allemaal nog moet doen. Lijstjes met belangrijke dingen die een hoge prioriteit hebben; lijstjes met minder belangrijke dingen; lijstjes voor school; lijstjes voor werk; lijstjes voor huishoudelijke dingen. Heerlijk. Vooral het afstrepen wanneer iets gedaan is, is fantastisch. Een gevoel van euforie borrelt dan op.
Soms wanneer ik in bed lig en de slaap niet wil komen, komen de beste ideeën in me op. Dan maak ik in mijn hoofd een lijstje omdat ik het bed niet uit wil om pen en papier te pakken. Niet verwonderlijk dat ik de volgende ochtend geen idee heb wat mijn goede plannen nou ook al weer waren.
Ondertussen regent het maar door en ik bedenk me dat het lijstje voor de tuin in de prullenbak gegooid kan worden. Met mijn enkels in de modder onkruid wieden lijkt me niet verstandig en het snoeien kan ook nog wel een week wachten. |
|
|
|
Leuker kunnen we het niet maken
|
30 Mei 2007 | 11:37:13
|
be·las·ting·dienst (de ~ (m.))
1 door een plotseling angstgevoel bevangen worden => verschieten
2 ophouden te leven => de ogen sluiten, de pijp aan Maarten geven, de pijp uit gaan, er geweest zijn, het loodje leggen, kapotgaan
3 het kwaad, in de persoon van Satan => de engel der duisternis, de vorst van de duisternis, Heintje Pik, hellevorst, Lucifer, Mefisto
Vanuit de woonkamer hoor ik de brievenbus rammelen. Ik loop er naar toe en ben benieuwd wat de postbode mij dit keer heeft gebracht. Bij de voordeur aangekomen zie ik een blauwe envelop op de mat liggen: van schrik slaat mijn hart een slag over.
Het zit er bij mij ingeramd: een blauwe envelop is van de belastingdienst en dat betekent onheil. Niemand wil een blauwe envelop, dat wist ik al van jongs af aan. Ik heb er geen slechte ervaringen mee en mijn ouders ook niet, dus vreemd eigenlijk dat ik er zo over ben gaan denken.
Het is een soort instinct dat je op een gegeven moment ontwikkelt. Neem enveloppen van de belastingdienst, doe er een tientje in en probeer die vervolgens uit te delen in de stad. Niemand zal het aan willen nemen en de mensen zullen met een grote boog om je heen lopen. Een blauwe envelop betekent… onheil.
Nadat de instinctieve schrik verdwenen was, begon ik te glimlachen. Ik wist wat er in die envelop stond en ik wilde ‘m maar al te graag openscheuren om het zwart op wit te zien. Ik was de belastingdienst niet geld schuldig, maar ik zou juist een aanzienlijk bedrag krijgen!
Dit keer wist ik wat mij te wachten stond, maar af en toe krijg ik verkeerd bezorgde post en dan schrik ik me iedere keer weer door zo'n onverwachte blauwe envelop de pleuris. Omdat niet alles wat ik doe even legaal is, ben ik wel eens bang dat ik betrapt word. Dat er dan zo’n brief op de mat valt met ’ja mevrouwtje, we hebben u door, dat wordt dokken…’
Ook al staat er af en toe wél een leuk bericht in zo’n blauwe envelop, vriendjes zijn we nog steeds niet. Ik verfoei ze nog steeds, alleen vandaag een beetje minder. Vandaag kocht ik nieuwe schoenen. |
|
|
|
Teletijdmachine
|
30 Mei 2007 | 10:05:51
|
Ik weet niet waar het aan lag, maar iedereen had veel zin in die ene zaterdag, zoveel meer zin dan we de andere keren hadden gehad. Allemaal hadden
we het idee dat het véél meer dan een leuke dag zou worden, terwijl eigenlijk niets er op wees dat het zo zou zijn. Niets was substantieel anders, toch waren we kinderlijk enthousiast.
We zouden bijna allemaal ongeveer 200 jaar terug in de tijd gaan. Niet door middel van de teletijdmachine van professor Barabas, maar door naar een andere wereld in deze tijd te gaan. Die andere wereld was een fantasy fair die plaats vond rondom een kasteel in Utrecht. Zo gauw je door de toegangspoorten stapte, waande je je in een ander tijdperk. Het voelde vooral als iets onwezenlijks wat tegelijkertijd heel vertrouwd aandeed.
Het is bij mij bijna onmogelijk dat een dag perfect verloopt. Meestal is er wel iets dat mij moet overkomen, het is mij gewoon niet gegund. Dingen die zouden kunnen gebeuren: lekke band; zonder benzine met de auto langs de kant van de weg staan; gestoken worden door een wesp; een zeer vasthoudende hoofdpijn; portemonnee die gestolen wordt; lege batterijen; pijnlijk zittende schoenen; ladder in mijn panty; regen; etc.
Toevallig is geen van die dingen mij ooit overkomen op een fair, maar het zou wel typisch iets voor mij zijn. Het gras is altijd groener aan de overkant, mij overkomt ook altijd wat, blablabla. Het was daarom dan ook verbazingwekkend dat de dag zo heerlijk verliep. Een perfecte dag die doorliep in een gezellige avond en die uitmondde in een fantastische ochtend. Ik heb nu al zin in de volgende keer! |
|
|
|
|
|
.jpg)
.jpg)
.jpg)
